Organizator systemu zarządzania koncernu IBM wyróżnił cztery rodzaje kultur organizacyjnych i nazwał je korzystając z analogii do świata zwierząt:

Kim jesteś w pracy? 

Organizator systemu zarządzania koncernu IBM wyróżnił cztery rodzaje kultur organizacyjnych i nazwał je korzystając z analogii do świata zwierząt:

• koty - to indywidualiści. W zespole każdy z nich ma swój cel, osiągnięcia poszczególnych kotów mogą być wysokie, ale współpraca między nimi jest zerowa. Raczej nie ma między nimi rywalizacji (zasada: moje biurko, moja gumka, mój ołówek); 
• konie wyścigowe - duża rywalizacja i konkurencja wewnątrz grupy. Wygrywa tylko silny i on jest faworyzowany, kto padnie - przegrywa, nikt mu nie pomoże w trudnej sytuacji. Konie nastawione są na rywalizację kierunkową (bieg do mety). Czasem może to być korzystne, o ile znajdzie się koordynator, który postawi im zadanie i potrafi zebrać wyniki. 
• świnki morskie - dobrze i przyjemnie z nimi współdziałać, atmosfera w pracy jest miła, lecz świnki nic twórczego nie zrobią, wyraźnie czekają na polecenia. Nigdy nie utworzą efektywnego zespołu, najwyżej towarzyski (w pracy: rozmowy o sukienkach, wczorajszym filmie, popijanie kawy).
• dzikie kaczki - tworzą zwarty klucz z wyraźną rolą przywódcy, który wie, gdzie prowadzi zespół, ma przed sobą cel krótko- i długoterminowy. Nikt nie jest pozostawiony sam sobie, gdyż najsłabsze kaczki znajdują się w środku klucza, a zamykają go najsilniejsze, widać wyraźne wspieranie się, nikt nie jest faworyzowany. Istotne jednak, że są to kaczki dzikie, a nie domowe, potrafią więc samodzielnie szukać pożywienia.

To najbardziej wskazany model organizowania się grupy do wspólnego zadania.

Wyścig szczurów

Zakład Psychologii Zarządzania Uniwersytetu Zielonogórskiego zbadał zjawisko "wypalania" w grupach zawodowych nauczycieli, pielęgniarek, studentów i menedżerów. Trzy elementy decydowały o tym, że tendencja pojawiała się i pogłębiała:

• brak wsparcia społecznego i solidarności zawodowej, niedobra atmosfera w pracy (tzw. wyścig szczurów). 
• nieracjonalne wykorzystanie czasu wolnego - przychodząc do domu nie potrafimy zostawić pracy za progiem, nie mówić o niej, zwłaszcza przez pierwszych 30 minut po powrocie. - Gadając o swoich kłopotach i tak nic nie załatwiamy, a tylko pogłębiamy swą frustrację - komentuje prof. Tatiana Rongińska. 
• błędne przekonanie wielu ludzi (zwłaszcza nauczycieli), że musimy być zawsze doskonali. Efektem jest drobiazgowe analizowanie porażek, co automatycznie powoduje, że spada nam samoocena i poczucie własnej wartości.

Źródło: Gazeta Lubuska

www.gazetalubuska.pl