Raport o dobrej robocie

Polska Konfederacja Pracodawców Prywatnych ogłosiła wyniki badania Pracujący Polacy 2006 


Jak podaje 'Gazeta Prawna', Pracujący Polacy optymistycznie patrzą na rynek pracy - inaczej niż eksperci. Tylko nieco ponad 20 proc. zatrudnionych uznaje, że bezrobotni nie są w stanie znaleźć pracy. Aż 75 proc. twierdzi, że osoby bezrobotne zawsze są w stanie znaleźć jakieś źródło dochodu - o ile tylko tego chcą. To opinie polskich pracowników pytanych o sytuację na rynku pracy przez Zakład Badań Naukowych Polskiego Towarzystwa Socjologicznego.

Poglądy te - wyrażone w badaniu przeprowadzonym dla Polskiej Konfederacji Pracodawców Prywatnych Lewiatan na próbie 900 zatrudnionych - związane są m.in. z poziomem wykształcenia respondentów. Im wyższe mają kwalifikacje i kompetencje, tym bardziej optymistycznie patrzą na rynek pracy. Deklaracje o łatwości w znalezieniu zatrudnienia przez bezrobotnych wyrażają nie tylko osoby z wyższym wykształceniem, ale także z pomaturalnym, średnim zawodowym i ogólnokształcącym.

Także blisko 72 proc. respondentów z wykształceniem zasadniczym zawodowym jest podobnego zdania. Pracownicy z wykształceniem podstawowym mają zdecydowanie mniej optymistyczny obraz sytuacji na rynku pracy. Już blisko co 3 respondent z tej grupy twierdzi, że bezrobotni nie są w stanie znaleźć pracy, a tylko 59 proc. z nich nie zgadza się z tym.

- Z badań wynika, że sami pracownicy nie oceniają tak źle swojej sytuacji materialnej, jak mogłoby się wydawać np. z przekazów medialnych. Jednak zdaniem wielu Polaków, społeczeństwo jest zbyt zróżnicowane pod względem materialnym. Obawiają się, że w przyszłości ta tendencja będzie się nasilać. Uważam, że te obawy są niesłuszne. Nasze społeczeństwo jest zdecydowanie mniej zróżnicowane pod względem materialnym niż w Rosji czy na Ukrainie - podkreśla prof. Juliusz Gardewski ze Szkoły Głównej Handlowej, przeprowadzający badanie.

Ciekawe jest to, że Polacy stają się coraz bardziej mobilni zawodowo. Aż 85 proc. osób biorących udział w badaniu aprobuje pracę wymagającą zmiany zawodu. Blisko 2/3 respondentów natomiast nie wahałoby się podjąć pracy wymagającej zdobycia dodatkowych kwalifikacji na własny koszt. Niestety w ślad za mobilnością zawodową nie idzie tzw. mobilność przestrzenna. Jeśli bowiem ponad połowa badanych jest skłonna zaaprobować długie dojazdy do pracy, to już tylko niespełna 27 proc. pracujących Polaków zgodziłoby się na zmianę pracy wiążącą się jednocześnie z przeprowadzką do innej miejscowości.

O podjęciu pracy przez Polaków wciąż decyduje wysokość wynagrodzenia. 40 proc. naszych pracowników zgodziłoby się na rozpoczęcie pracy za pensję minimalną. Tyle samo osób deklaruje jednak, że takie zarobki są niewystarczająco motywujące do podjęcia zatrudnienia. Tylko 14 proc. badanych zgodziłoby się na pracę, za którą otrzymywaliby wynagrodzenie równe 85 proc. pensji minimalnej. Przypomnijmy, że obecnie wynosi ona brutto 899,10 zł, z kolei bezrobotni uprawnieni do pobierania zasiłku w wysokości 100 proc. co miesiąc otrzymują netto 532,90 zł.

Większość osób biorących udział w badaniu (94 proc.), uznała, że nasze społeczeństwo jest nadmiernie zróżnicowane pod względem dochodów. Aż 60 proc. z nich oczekuje wprowadzenia górnej granicy płac. Z kolei 43 proc. badanych chciałoby pełnej równości płac. W opinii Jana Czarzastego z SGH, który nadzorował badania, takie żądania wynikają z braku zaufania i rosnącego sceptycyzmu do gospodarki wolnorynkowej. - Pracownicy bardziej preferują gospodarkę, która przy zachowaniu mechanizmów rynkowych gwarantowałaby jednak pewien elementarny zakres bezpieczeństwa socjalnego. Polacy są egalitarni, dlatego tak wielu chciałoby ustalenia górnej granicy płac lub ich równości - podkreśla.

Pracę na czarno akceptuje około 37 proc. badanych, z czego prawie 45 proc. stanowią najmłodsi pracownicy. Jednocześnie wielu z nich podkreśla atrakcyjność umowy o pracę. Aż 74 proc. deklaruje, że są zatrudniani na podstawie umowy na czas nieokreślony. Z wyników badań wynika ponadto, że bardzo powoli, ale wzrasta znaczenie innych form zatrudnienia, jak umowy na czas określony, w niepełnym wymiarze czasu pracy, pracy tymczasowej, na podstawie umowy cywilnoprawnej czy w formie samozatrudnienia. W wykorzystywaniu elastycznych form zatrudnienia przodują firmy zagraniczne oraz średnie firmy sektora prywatnego. Z kolei umowy na czas nieokreślony są podstawą zatrudnienia w firmach sektora publicznego. W tym sektorze jednocześnie najczęściej (w porównaniu z innymi) stosuje się pracę w niepełnym wymiarze.

Źródło: Gazeta Prawna