Tajniki pracy jako opiekun osób starszych

Praca opiekuna osób starszych jest niejednorodna, bowiem zależy w dużej mierze od stanu osoby, którą należy się zaopiekować. Często czynności w jakich opiekun osoby starszej musi pomóc swemu podopiecznemu są niezręczne zarówno dla jednej i drugiej strony.

Zatrudnienie - wyzwanie

Podejmując się zatrudnienia na stanowisku opiekuna osób starszych należy mieć na uwadze, iż pośród obowiązków polegających na przyrządzeniu posiłku i jego podaniu, czy dotrzymaniu towarzystwa, wykonania zakupów i pomocy w sprzątaniu mieszkania będą również obowiązki związane z utrzymaniem higieny, aplikacją leków itp. By podołać zadaniu należy wykazać się niesamowitą komunikatywnością i empatia, nie mylić ze współczuciem, którego podopieczni się wstydzą i zdecydowanie nie potrzebują.

Dzięki umiejętnościom nawiązania relacji i komunikacji łatwiej jest rozeznać potrzeby podopiecznego i wyczuć jego stan emocjonalny, tym samym lepiej sprawować opiekę. Wzajemne zrozumienie, sympatia owocują często poprawą stanu psychicznego podopiecznego, który mimo choroby i niedołęstwa potrafi odczuć radość z życia. Życzliwość, uśmiech, szczerość opiekuna osoby starszej zapewniają poczucie bezpieczeństwa i spokój podopiecznemu, który wie że nie jest sam w swym trudzie codzienności i zawsze może liczyć na pomoc ze strony swego opiekuna.

Zaufanie kluczem do sukcesu

By podopieczny się otworzył i zwierzył ze swoich uczuć, problemów musi zaufać opiekunowi, co nie jest łatwe. Kiedy fizjoterapeuta zdobędzie zaufanie podopiecznego rehabilitacja staje się łatwiejsza, a praca staje się współpracą z osobą niesamodzielną. Kluczem do sukcesu jest okazanie szacunku drugiej osobie, jak i okazanie poczucia obowiązku niesienia pomocy osobie starszej, nie tylko wynikającego z umowy o pracę, ale z samego faktu człowieczeństwa i funkcjonowania w społeczeństwie. Przejawem szacunku i zrozumienia jest umiejętność słuchania. Seniorzy nie rzadko potrzebują zaledwie wysłuchania.

Często słuchając podopiecznego można wysnuć szereg wniosków pomagających w realizacji funkcji opiekuna. Prócz słuchania warto rozmawiać, jednak nie narzucać się, nie pocieszać na siłę. Warto również poziom rozmowy dostosować do potrzeb i możliwości chorego. Nie rzadko konieczny jest bezpośredni kontakt wzrokowy, mówienie głośno i powoli, prostym językiem. Istotna w tym wypadku jest dbałość o warunki rozmowy. Mając rozeznanie w temperamencie podopiecznego, jego osobowości opiekun zyskuje również szeroką wiedzę o potrzebach decydowania samodzielnego jak i samodzielności podopiecznego. Osób starszych nie należy pouczać, nawet kiedy podejmują pochopne decyzje, nieracjonalne.

Pomocna dłoń

Opiekunka środowiskowa musi mieć nie tylko wiedzę teoretyczną o pielęgnacji podopiecznego, stadiach rozwoju choroby czy prawidłowych reakcjach na napady chorobowe czy spadek nastroju i pogorszenie się funkcji życiowych, ale umieć także w praktyce należycie zadbać o dobro osoby którą się opiekuje. Wymagana jest znajomość zasad higieny, w tym zastosowania odpowiednich preparatów przeciw odleżynom, czy odparzeniom po moczu, pieluchomajtek itp.

W przypadku czynności pielęgnacyjnych istotne znaczenie ma tez technika wstawania, przenoszenia podopiecznego jak również zachowania jego granic intymności. Wykonując pielęgnację warto zawsze informować o swoich zamiarach kolejno tłumacząc co i po co będzie wykonywane, jednocześnie pozwalając podopiecznemu na wykonanie tych czynności które jest w stanie wykonać bez pomocy.